Kijken naar wat wél kan
Soms is een kleine zeester een grote overwinning. Van tien zwemlessen en één zeester tot het leren drijven en het ontwikkelen van watervertrouwen. Ontdek hoe we van een hulpvraag naar zelfredzaamheid bouwen, stap voor stap, met trots en plezier.
Van uitdaging naar watervertrouwen
Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje van een fysiotherapeut met wie we vanuit Costa Sportsmedicine samenwerken.
“Geef jij eigenlijk ook zwemles aan een kindje met een beperking?”
Het ging om een meisje met spasmen. Haar ouders hoopten dat ze zich veiliger en zelfstandiger zou voelen in het water. Of ik daar misschien iets mee kon?
Ja, natuurlijk wilde ik dat proberen.
We spraken een duidelijk en praktisch doel af: leren drijven en zichzelf kunnen redden in het water.
Zeker hier in Zuid-Spanje, waar bijna overal zwembaden zijn, is dat ontzettend belangrijk.
Van leren drijven naar echt zelfstandig zwemmen
Eerst maar eens vertrouwen krijgen in het water
Voor mij begint zwemles niet bij het aanleren van een perfecte schoolslag of borstcrawl. Eerst wil ik dat een kind zich fijn en veilig voelt in het water. Durven loslaten, voelen wat het water met je lichaam doet en vertrouwen krijgen in wat je zelf kunt. Dat het plezier heeft in het water.
Bij haar was het prachtig om te zien wat er gebeurde toen dat vertrouwen groeide.
Want het bleef niet bij leren drijven.
Na een paar lessen kon ze al zelfstandig op haar rug drijven en inmiddels zwemt ze een mooie rugslag. Ook hebben we gewerkt aan verschillende andere basisslagen en survival skills. Ze duikt ringen op, zwemt door hoepels en krijgt de balletjes al door zo'n gatenslang onder water!
De borstcrawl en schoolslag zijn nog lastig, omdat armen en benen moeten samenwerken. Juist die coördinatie vraagt door haar spasmen veel van haar, maar met drijven voelt ze zich inmiddels helemaal vertrouwd.
En...… de tijgerarmen zijn er al! 🐯
En dan kijken we verder.
Niet: dit lukt niet.
Maar: wat lukt er al wél en hoe kunnen we daarop verder bouwen? Het hoeft niet altijd perfect!
De zeester als symbool
Er bestaat niet één manier die voor ieder kind werkt. Soms moet je iets anders uitleggen, een beweging aanpassen, meer tijd nemen of een compleet andere ingang zoeken.
De zeester ⭐
Zodra een kind helemaal zelfstandig op de rug kan drijven, krijgt het van mij een kleine squeezy zeester. Niks bijzonders eigenlijk, gewoon een klein poppetje dat ik hier bij de plaatselijke action koop.
Maar voor haar was die zeester héél bijzonder. Ze was er zo trots op dat hij inmiddels iedere avond met haar mee naar bed gaat.
En juist dat is voor haar zo belangrijk.
Die zeester betekent voor haar:
Ik kan dit. Helemaal zelf.
En toen kreeg ik iets terug;
Na onze laatste les kreeg ik deze tekening van haar. De grote oranje zeester herkende ik natuurlijk meteen.
En drie keer raden welke van de twee mensen op de tekening ik ben…
Inderdaad. Het donkerbruine poppetje.
Blijkbaar zijn negen maanden wonen en werken onder de Spaanse zon ook bij mijn zwemleerlingen niet onopgemerkt gebleven. Misschien toch maar iets vaker de schaduw opzoeken.
Maar zonder gekheid: deze tekening raakte me. Drie weken geleden begonnen we met een bescheiden maar belangrijk doel: zorgen dat dit meisje zichzelf beter zou kunnen redden in het water.
Tien lessen later kan ze zelfstandig drijven, zwemt ze een mooie rugslag, kent ze de basis van meerdere zwemslagen en zijn zelfs de eerste tijgerarmen van de borstcrawl er.
Maar misschien nog belangrijker: ze heeft ervaren hoeveel ze wél kan.
En precies dat past bij hoe we binnen Costa Sportsmedicine graag werken.
Een hulpvraag past niet altijd netjes in één hokje. Soms begint die bij een fysiotherapeut en eindigen we samen in een zwembad. Dan kijken we binnen ons netwerk wie iets kan betekenen en zoeken we naar wat iemand nodig heeft om verder te komen.
In dit geval waren dat tien zwemlessen, veel oefenen, vertrouwen krijgen…
en één inmiddels behoorlijk geliefde oranje zeester. ⭐❤️