Gisteren stond ik aan de start van mijn eerste triathlon van het jaar.
Terwijl ik afgelopen weken echt niet had gedacht dat ik daar gisteren zou staan.
Als je mijn foto's en socials ziet, lijkt het misschien alsof alles vanzelf gaat.
Alsof ik altijd energie heb.
Alsof ik altijd train.
Alsof ik alles aankan.
Maar de werkelijkheid zag er de afgelopen tijd anders uit.
Mijn lijf deed pijn.
De combinatie van reuma, hormonale veranderingen rondom de perimenopauze en een nieuw leven waarin ik veel reis en constant tussen Nederland, Italie, Turkije en Spanje beweeg, vroeg behoorlijk veel van me.
Soms voelde ik me moe voordat de dag überhaupt begonnen was.
Soms herkende ik mezelf niet.
Soms had ik het gevoel dat ik achteruitging terwijl ik juist zo graag vooruit wilde.
Dat vond ik lastig.
Want ik ben iemand die graag in beweging is.
Die graag dingen onderneemt.
Die graag anderen motiveert.
Maar ook ik heb periodes waarin het zwaar is.
Wat ik heb geleerd, is dat er een groot verschil zit tussen erkennen dat iets moeilijk is en jezelf overgeven aan dat gevoel.
Het eerste is gezond.
Het tweede helpt je meestal niet verder.
Ik heb mezelf de afgelopen tijd regelmatig toestemming gegeven om te zeggen:
"Vandaag gaat het niet."
Maar ik heb mezelf nooit verteld:
"Dit is het dan."
Want zolang je leeft, heb je altijd een keuze. Niet de keuze of je klachten hebt, niet de keuze of het leven soms tegenzit, maar wel de keuze hoe je ermee omgaat.
Voor mij betekende dat: Opnieuw goed eten, opnieuw rust nemen, opnieuw bewegen, opnieuw hulp zoeken, opnieuw luisteren naar mijn lichaam.
En soms letterlijk maar één doel hebben:
Show up.
Niet excelleren, niet winnen, niet bewijzen hoe sterk ik ben......Gewoon verschijnen. Opdagen voor mezelf.
Steeds opnieuw.
En dat is misschien wel de boodschap die ik vandaag wil delen.
Als je ergens mee worstelt.
Met je gezondheid - Met vermoeidheid - Met blessures - Met hormonen.
Met het leven.
Weet dan dat je niet zwak bent: Je bent MENS.
En soms is de grootste overwinning niet een finishlijn......Soms is de grootste overwinning dat je besluit om niet op te geven.
Dat je vandaag weer opstaat, Dat je weer een wandeling maakt, Dat je weer voor jezelf kiest.
Dat je weer verschijnt.
Gisteren finishte ik een triathlon.
Daar ben ik trots op.
Maar misschien ben ik nog wel trotser op alle momenten waarop niemand keek.
De momenten waarop ik ervoor koos om niet in zelfmedelijden te blijven hangen.
Maar om, stap voor stap, weer op te krabbelen.
Want uiteindelijk begint elke comeback met dezelfde beslissing:
Show up.
❤️
Waarom ik dit deel?
Omdat het leven van anderen op social media vaak moeiteloos lijkt. Alsof iedereen altijd energie heeft, alles onder controle heeft en zonder problemen zijn doelen bereikt.
Maar achter bijna elke mooie foto zit een verhaal dat je niet ziet.
Daarom vergelijk jezelf niet te snel met een ander. Je krijgt namelijk zelden het hele verhaal te horen.
Vandaag wilde ik dat verhaal juist wél delen. Niet omdat ik medelijden zoek, maar omdat ik denk dat veel mensen zich soms alleen voelen in hun strijd. En omdat de moeilijke dagen nu eenmaal niet zo snel op Instagram verschijnen. We delen liever een finishfoto dan een foto van een dag waarop we ons uitgeput, onzeker of gewoon even niet onszelf voelen.
De waarheid is: niemand heeft alles voor elkaar. Iedereen draagt iets met zich mee. Iedereen worstelt weleens. En als jij op dit moment door zo'n periode gaat, weet dan dat je daarin niet alleen bent.
Vind je het fijn om daar eens over te praten? Stuur me gerust een berichtje. Ik heb niet overal een oplossing voor, maar ik luister graag en denk graag met je mee.
